دنبال امارت و تجارت مىرود ، هنگامى كه خواست به كار مشغول شود خداوند فرشته‌اى مىفرستد و مىگويد : او را از اين كار باز داريد زيرا اگر او دنبال اين كارها برود او را وارد دوزخ خواهم كرد . فرشته به امر خداوند فرود مىآيد و با لطف خداوند او را از كار باز مىدارد او هنگام صبح مىگويد : كسى آمد و در باره اين كار از من عيب‌جوئى كرد و مرا بازداشت ، البته خداوند او را از اين عمل بازداشت زيرا اگر دنبال كار را فرا گرفته بود وارد دوزخ مىشد . ( 1 ) 5 . امام صادق عليه السّلام فرمود : پاداش بزرگ در مقابل گرفتارى بزرگ مىباشد ولى خداوند هر گاه قومى را دوست بدارد آن‌ها را مبتلا مىكند . ( 2 ) 6 . رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله فرمود : به خداوند سوگند بنده‌اى نزد خدا گرامى نيست مگر اينكه گرفتارى و ابتلاء برايش پيدا مىشود . ( 3 ) 7 . امام باقر عليه السّلام فرمود : پيامبران پيش از همه ابتلاء دارند و بعد هر كس كه بيشتر به خداوند نزديك باشد . ( 4 ) 8 . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : مؤمن مانند كفه ترازو مىباشد ، هر چه ايمانش زياد باشد ابتلاء او هم زياد خواهد شد . ( 5 ) 9 . حضرت كاظم سلام اللَّه عليه فرمود : شما مؤمن واقعى نخواهيد شد مگر اينكه امانت‌دار باشيد ، بلاء را نعمت و آسايش و نعمت را مصيبت بدانيد ، صبر در هنگام ابتلاء بهتر است از غفلت در هنگام وسعت زندگى و آسايش خاطر . ( 6 ) 10 . حضرت باقر عليه السّلام فرمود : مؤمن ابتلاء پيدا مىكند به اندازه‌اى كه ديانت دارد . ( 7 ) 11 . امام صادق عليه السّلام فرمود : اهل حق همواره در سختى و گرفتارى مىباشند ولى اين سختى مدت كمى دارد ولى عافيت طولانى دنبال خواهد داشت . ( 8 ) 12 . فرمود : بنده‌اى نزد خدا مقامى دارد كه به آن نخواهد رسيد مگر با دو